„Krówka na nią mówili na wsi u nas. Bo matka była, że ho! Mleko aż jej kapało, tyle miała. Bliźniaki nawet wykarmiła, a jak komu klacz  padła przy porodzie, to się podstawiało pod nią sierotę i też się zajmowała. No złoto kobyła. Wielka, silna i potężna, a i spokojna bardzo. No i co rok sama porządnego źrebaka dała, a odkarmiony był każdy jeden jak pączek! Tłusty, piękny, no dobra cena w rzeźni zawsze była. Panie, nie jeden chciał ją odkupić, ale wiesz, jak jest – jak koń dobry, to nie chcą się pozbywać, więc i stała u jednego właściciela dobrze ponad 10 lat. W polu to mało nią robili, bo ciągniki wszędzie, czasem tylko siano zwieźli i tyle. Do bryczki zaprzęgali i festyny, i odpusty jeździli. Ruchu ulicznego się nie bała, szła wszędzie, gdzie chłop kazał. Teraz śniegu sypnęło jak dawno nie było, to i każdy, co konia ma, sanie wyciąga, kuligi robi. Krówkę też założyli. I nieszczęście się stało – ona nie pracowała ostatnio, więc nie miała kondycji. I albo ją za mocno ganiali, albo te sanki za bardzo ludźmi wyładowane, no albo i wiek zrobił swoje – w każdym razie ścięgno zerwała. Lekarz był, zalecił, żeby owsa nie dawać, bo się ochwaci jeszcze, i zabronił puszczać i zaprzęgać. Maści dał do smarowania, jakieś leki, ale no leci drugi tydzień, a kobyła z masy spada, na nogę dalej ledwo staje, chłop się wystraszył i na rzeźnię oddać kazał, bo mówi, że zaraz sama skóra i kości z Krówki będzie.