„Ona pracowała z chorymi dziećmi, pomagała. Do przedszkoli z nią też jeździli, bo łagodna, spokojna taka. Na festyny, na imprezy. No zarabiała, że ho. Całymi latami pieniądze przynosiła, dbali o nią, ale wiesz pan, jak jest. Okulała jesienią, lekarz podobno był, oglądał, ale rozłożył ręce, że nic się zrobić nie da, to przywieźli ją do mnie. Ile mieli trzymać i karmić za darmo? Ja nie wybrzydzam, zapłaciłem im i pojechali inną kupić, taką do pracy. Zdatną. A ta to rżała za nimi, jak odjeżdżali, aż się polach niosło. Myślałem, że może wrócą czy coś, ale gdzie tam, tylko gazu dodali i tyle ich widziałem. Na rzeź ona jutro jedzie. Nie ma co tu tuczyć, dobrze wygląda. Akurat transport jest, to załaduje. Takich koni ja wywożę co tydzień dużo, nie ma komu tego karmić, trzymać, a tak, choć się nadadzą na coś, parę złoty wpadnie. Teraz wie pan, ciężko konia sprzedać. Badają, wydziwiają, zwracają, jak coś nie pasuje, a u mnie kasa do ręki, o nic nie pytam, nie marudzę, że chory czy stary. Nie powiem, ruch w interesie jest. Nie narzekam.” – Powiedział handlarz.