Ostatnio ktoś pytał, skąd w Benkowie jeżozwierze.

To również zwierzęta, które ludzie potraktowali jak atrakcje. Żywe ciekawostki. Egzotyczne zabawki, które dobrze wyglądają na zdjęciach, dopóki są małe, spokojne i „interesujące”.
Jednym z nich jest Niunia. Jeszcze trzy lata temu mieszkała na niewielkiej wsi na Podlasiu. Nie w żadnym profesjonalnym miejscu. Nie w ogrodzie zoologicznym. Nie w azylu. Mieszkała w budzie dla psa, zamknięta w małym kojcu. Bez warunków, bez odpowiedniego jedzenia, bez możliwości normalnego życia.
Bo ktoś kiedyś uznał, że fajnie będzie mieć jeżozwierza.

Tylko że egzotyczne zwierzęta nie są maskotkami. Rosną. Chorują. Mają potrzeby, których większość ludzi nie rozumie i nie potrafi zapewnić. A kiedy „atrakcja” przestaje cieszyć, bardzo często kończy się dramat. Zamknięcie w ciasnej klatce. Zaniedbanie. Oddanie. Porzucenie.

Niunia, gdy ją zabieraliśmy, strzelała kolcami we wszystkich. Dziurawiła buty jak sito. Bolało. Ale jeszcze bardziej bolał widok przerażonego zwierzaka, który broni się wszystkimi możliwymi sposobami przed ludźmi. Zwierzęcia, które nauczyło się, że człowiek oznacza strach, zamknięcie i samotność.